Sivas’ta belediyeye ait işçi servis aracına gece saatlerinde zarar verildi. Olayla ilgili soruşturma başlatıldı.

Sivas’ta 12 Şubat 2026 Perşembe gecesi kimliği belirsiz kişi ya da kişiler tarafından belediyeye ait işçi servis aracına zarar verildi.

Edinilen bilgilere göre olay, Alibaba Mahallesi’nde bulunan Alibaba Sağlık Ocağı önünde meydana geldi. Park halindeki belediyeye ait işçi servis aracının cam ve bazı aksamlarının tahrip edildiği belirlendi.

Belediye yetkilileri tarafından yapılan açıklamada, kamu malına yönelik gerçekleştirilen saldırının kabul edilemez olduğu vurgulanarak, “Bu çirkin saldırıyı şiddetle kınıyoruz. Kamu malına uzanan hiçbir el cezasız kalmayacaktır” ifadelerine yer verildi.

Olayın ardından gerekli hukuki sürecin başlatıldığı, sorumluların tespiti için emniyet birimlerinin çalışma yürüttüğü öğrenildi.

Yetkililer, vatandaşlardan kamu malına sahip çıkmaları konusunda duyarlılık beklediklerini belirtti.

İlçemiz Güneykaya beldesinde öğrencileri taşıyan bir okul servisinin karıştığı trafik kazası üzüntüyle karşılandı. Meydana gelen kazada yaralanan öğrenciler ve araç şoförü sağlık kuruluşlarına sevk edilerek tedavi altına alındı.

Yetkililer, yaralıların sağlık durumunun yakından takip edildiğini belirtirken, ailelere ve eğitim camiasına geçmiş olsun dilekleri iletildi. Kazanın ardından ilgili birimlerce gerekli incelemelerin başlatıldığı öğrenildi.

Temennimiz, yaralıların en kısa sürede sağlıklarına kavuşması olurken, benzer kazaların yaşanmaması adına tüm vatandaşlara dikkat ve tedbir çağrısında bulunuldu. Rabbim tüm çocuklarımızı ve hemşehrilerimizi her türlü kazadan muhafaza eylesin.

Bir zamanlar mahallelerin kalbinde duran bakkallar; sadece alışveriş yapılan yerler değil, güvenin, vicdanın ve insanlığın adresiydi. Bugün kaybettiğimiz şey sadece bir dükkân değil, bir kültürdü.

Mahallelerin orta yerinde bakkallarımız vardı bizim.
Adı tabelada yazsa da herkesin dilinde tek bir ismi olurdu: Bizim Bakkal.

Parası olmayanı geri çevirmezdi bakkal amca.
“Sonra ödersin” derdi, gözünün içine bakarak.
Ne icraya verirdi kimseyi ne de kimsenin onurunu incitirdi.
Tezgâhın altında bir veresiye defteri olurdu; sararmış sayfalarıyla adeta bir tarih kitabı gibi…
O defterde borçtan çok güven yazardı.

Nereli olduğun önemli değildi.
Bakkal amca için herkes “mahalleli”ydi.
Sokak aralarında, memleketin az ışıklı gecelerinde bir sokak lambası gibiydiler.
Kendilerini mahallenin güvenliğinden sorumlu hisseder, ayak seslerinden kimin geldiğini tahmin ederlerdi.
Kapıları ardına kadar açıktı; gönülleri gibi.

Bakkallarımız vardı bizim…
İpe asılmış çamaşırlar gibi temiz,
Mahallenin çilesini çeken,
Düğünümüzde, bayramımızda, cenazemizde yanımızda olan…

Eski zaman adamlarıydılar.
Namusluyla namussuzu ayıran,
Kapı anahtarlarımızı tereddütsüz teslim ettiğimiz,
“Bakkal eliyle” diye adres yazdığımız insanlardı.

Adımıza gelen bir telefon için kapımızı çalar,
Çocukları her daim ilkyaz çiçekleri gibi karşılar,
Yaşlıların elindeki poşeti alıp merdivenlerden çıkarırlardı.
Top oynarken kırdığımız camlarda arkamızda durur,
Azarlanmadan önce bizi korurlardı.

Gazozu ilk orada içtik.
Şekerli hayallerimiz o rafların arasından geçti.
Veresiye defterlerinde isimlerimiz yazılıydı ama adreslerimizi zamanla kaybettik.

Ve sonra…
Bizleri kazıklayan, ihtiyacımız olmayanı satmak için türlü cambazlıklar yapan süpermarketlere sevdalandık.
Kolaylığa, parlak ışıklara, kart indirimlerine aldanıp Bizim Bakkal’a ihanet ettik.

Bugün geriye dönüp baktığımızda anlıyoruz ki;
Kaybettiğimiz sadece bir alışveriş alışkanlığı değil,
Bir mahallenin vicdanı, bir toplumun yüz akı, bir insanlık hâliydi.